MEDIOLAN, 20 STYCZYNIA 1973
A oto i deser.
Brawo, Carlo!
Możesz otworzyć szampana.
- Trąć się z nim. - Dziękuję.
Za twoje urodziny, młodzieńcze.
Abyś miał ich jak najwięcej.
Wystarczy już tego. Napij się Coca-Coli.
- Jest dobry, chcę jeszcze. - Oczywiście.
Duży kawałek dla ciebie.
Naprawdę musisz iść?
Nie martw się.
Nie wrócę późno.
Obiecujesz?
TONY ARZENTA
ODNOWA BIOLOGICZNA
Nalej mi koniaku.
Taki sam szajs, który sprzedaje w Bejrucie.
- Jak poszło? - Nie możemy go znaleźć.
Nie chce was widzieć, dopóki go nie znajdziecie!
Tak!
Uważasz mnie za głupca? To bzdury!
Chcesz mnie po cichu połknąć?
- Franco! - Tak?
- Przyjdź tutaj! - Już idę.
Nie!
Chcę cały teren, słyszysz? Cały teren!
Wejść!
Zamierzam zabić tego drania.
Posłuchaj, Franco... Nie!
Nie mogłam uśpić Carlo.
Czekał na ciebie.
Chciał nagrać nasze głosy na magnetofonie.
Dobry pomysł.
Jutro.
Zrobimy to jutro.
Gezmundo nie był szczęśliwy w swojej klatce.
Miał ładną wysoką grzędę i opływał w dostatek...
ale nie wiedział, że ja mam dobrego zabójcę.
Twój zabójca jest zmęczony strzelaniem do gołębi.
To nic śmiesznego, Nick.
Musimy porozmawiać.
Dobrze. Chodźmy do biura.
Gezmundo był ostatni, Nick.
Co to znaczy ostatni?
O co chodzi? Strach cię obleciał?
- Nie. - To w czym problem?
Chcę odejść.
Zanim znajdzie mnie kula,
a mój syn zapragnie komuś za to odpłacić.
Nie chcę, żeby tak żył... i tak zginął.
Dlaczego? To nasze przeznaczenie.
- Nie można go zmienić. - Ja swoje zmienię.
Odchodzę, by dać Carlowi szansę na normalne życie.
Nie możesz tak po prostu odejść. Albo jesteś albo cię nie ma.
Szczególnie że dużo wiesz. Znasz wiele spraw.
Miałeś dostęp do samej góry, wiesz o wszystkim.
Nazwiska, daty, miejsca.
Bądź poważny, Nick.
Znasz mnie za dobrze, by mnie o to podejrzewać.
Posłuchaj, Tony, przemyśl to raz jeszcze.
Kiedy coś postanowisz, bądź stanowczy.
Ty mnie tego nauczyłeś.
Świetnie.
Porozmawiam o tym w przyszłym tygodniu w Paryżu.
- Ale nie wiem czy ich przekonam. - Postaraj się ich przekonać.
DONNALUCATA, SYCYLIA.
Człowiek ma dwa przeznaczenia.
Jedno jest w rękach Boga i tego nikt nie zmieni.
Drugie jest ziemskie, to nasze własne uczynki.
Jestem dumny, że chcesz być odpowiedzialny za swoje.
Masz już błogosławieństwo swojego ojca, synu.
Błogosławieństwo Boga przyjmiesz w Katanii od Don Mariano.
Powiedziałem mu, że odchodzisz dzisiaj.
Chodź pożegnać się z matką.
Następnym razem przyjedź z Anną i Carlo na dłużej.
Tak mało ich widuję.
Nie martw się, wkrótce przyjadą.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Witaj, Domenico, Tony już idzie.
Uwaga! Za chwilę odbędzie się lot numer 125 do Mediolanu.
Pasażerów prosimy o pilne przejście na miejsce odprawy.
- Czyżby utknął w korku? - Jest jeszcze czas.
Zaraz wrócę.
Tony, dzięki Bogu. Bałem się, że nie zdążę.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Twój ojciec powiedział mi, że wybrałeś nową drogę.
Będziemy modlić się za ciebie.
Don Mariano, proszę o opiekę nad moimi rodzicami.
Oczywiście, mają moją opiekę i błogosławieństwo.
Czas szybko mija.
Do widzenia, dziękuję że przyszedłeś.
Do widzenia, wracaj jak najszybciej, Tony.
PARYŻ, 26 STYCZNIA
Spotkanie za osiem minut. Pośpiesz się!
- Witam panów! - Witam.
Dotrzymujemy ustalonego czasu. Nienawidzę czekać.
Ruch miejski często uniemożliwia bycie punktualnym.
- Uzgodniliśmy zamknięte spotkanie. - Tak, tylko dla rodziny.
- Snello należy do rodziny. - Skoro bez niego się nie da.
Rozgość się, doradco.
Dziękuję.
Kto wygłosi mowę żałobną po Gezmundo?
Nick, to twój człowiek go załatwił.
Arzenta nie pracuje tylko dla Gusto, pracuje dla nas wszystkich.
Nie przyjechałam z Kopenhagi, by tracić czas na drobnostki.
Mamy rozmawiać o schedzie po Gezmundo.
Więc zacznijmy!
Dobrze.
Zamierzam przejąć jego obowiązki.
On popełnił sporo błędów.
Zwłaszcza w Ameryce Południowej.
Mogę to naprawić.
- Przejmę sektor Karaibów... - Jedną chwileczkę.
Nie tak szybko. To ja przejmuję Karaiby.
Nick, wiesz, że kłótnie między nami źle wpływają na interesy.
Zajmiesz się gorzałą na Karaibach.
Powiedziałbym, że będę dostawcą mocnych trunków.
Nie?
Porozmawiajmy o Arzencie.
Dlaczego mamy o nim rozmawiać?
A tak, zapomniałem.
- Arzenta chce zawiesić broń. - Co chce zawiesić?
Chce odejść i to na poważnie.
Wykluczone.
Nawet nie ma o czym mówić.
Może posłucha głosu rozsądku?
Rozsądek nie przemówi do kogoś, kto podjął taką decyzje.
Za późno na rozmowy.
Zgoda. Przekażę mu, że mamy inny punkt widzenia.
MEDIOLAN, 28 STYCZNIA
Pośpiesz się Carlo, spóźnisz się do szkoły!
Tak, mamo.
Idź po kluczyki od samochodu taty.
- Uważaj, by nie obudzić taty. - Dobrze.
Pospiesz się.
Czego szukasz?
Kluczyków od drugiego samochodu, bo mamy nie chce zapalić.
Bądź grzeczny w szkole.
Powiedz mamie, żeby szybko wróciła.
Jak to się do cholery stało?
Nie wiem, Nick, nikt nie wie.
Jego żona i syn? Jesteś pewien?
Tak, jego żona i syn.
Nie było szans tego przerwać.
To nie może się powtórzyć!
Czy to jasne? Nie ruszamy kobiet i dzieci!
Nigdy nie używała jego samochodu.
Trzeba znaleźć inny sposób.
Znajdź go szybko!
Ten błąd może na wszystkich kosztować życie.
- Trzeba go usunąć. - Na pewno to zrobimy.
A teraz musisz się gdzieś ukryć. Ostrzegłem już innych.
Mam gdzieś innych!
Ja nie robię w portki! Mogę stanąć naprzeciw Arzenty.
- Więc nie mów, żebym uciekał! - Nic takiego nie mówię.
Po prostu bądź ostrożny.
Więcej rozwagi, mniej dumy, to wszystko.
Wszak masz jeszcze rodzinę.
Tak...
jak Arzenta.
Antonio!
Zabierz moich rodziców i Don Mariano na dworzec.
Bądź ostrożny, syneczku.
- Uważaj na siebie. - Będę, nie martw się.
Tony, zostaw sprawiedliwość Bogu. Nie próbuj jej sam wymierzać.
Gniew Boży jest o wiele większy niż twój.
I taka też będzie Jego sprawiedliwość.
Daj mi prowadzić!
- Zaciął się. - Weź pistolet i wal oknem!
Prowadź, bo włożę ci ten pistolet w dupę i strzelę.
Ty ich znasz?
- Gdzie oni są? - Zgubiłeś ich, durniu!
Boże! On się od nas nie odczepi.
Mamy gości.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Halo! Halo!
Mamo! Mamo!
Otwórz, to ja, Domenico.
- Czego się dowiedziałeś? - Niczego, nikt się nie wychyla.
Gliny udają, że nic nie wiedzą.
A co się stało z Gusto i Cutitta?
Żadnych śladów, spokojnie, nie na długo.
Powinieneś się stąd wynieść.
Wiem.
Zrobię to.
To na co jeszcze czekasz?
Zbyt dużo tu wspomnień, można dostać świra.
Nie uda ci się samemu.
Potrzebujesz przyjaciela, Tony... i masz go.
Będziesz miał również dużo wrogów.
Wiem.
Możesz na mnie liczyć.
PARYŻ, DZIEŃ PÓŹNIEJ.
Jak zawsze gorąco mnie witasz kiedy wracam do domu.
Rusz się, suko!
Nie trzymam cię tu, abyś paliła i grała w karty!
Przygotuj mi kąpiel.
Wyjeżdżam z rana i nie chcę budzić mojej dupeczki...
i zakłócać jej słodkiego snu.
To ty, Marcel!
Tak?
Jeśli się boją, to niech się walą.
Arzenta to gówno, które chce zetrzeć z mojego buta.
Tak. Dokładnie.
Wciąż myślisz o tym frajerze?
Kiedyś podał mi rękę w potrzebie.
Tylko rękę, nic innego?
Zawsze musisz mieć takie rynsztokowe myśli?
Lubię rynsztok, stamtąd cię wyciągnąłem.
No dobrze.
Chyba będę musiał sam się zająć twoją sycylijską miłością.
Kupię ci ładny, czarny kostium na pogrzeb.
Taki prześwitujący, pod którym nic nie będziesz miała.
Pierre?
Zarezerwuj przedział dla mnie w pociągu do Hamburga.
Co?
Wiem, że samolot jest szybszy.
A znasz taki odrzutowiec, który ma przystanki po drodze?
Dziękuję.
Przestań truć mi dupę i załatw pośpieszny na szóstą.
Wskocz ze mną do wanny.
Mogłabyś zrobić mi masaż.
Masz te napady od czasu Indochin.
Ładnie proszę.
Chcesz mnie ugotować!
Słucham.
To ja, słucham.
Nie dzwoń już pod ten numer.
W razie czego dzwoń do Domenico, on wie gdzie mnie szukać.
Dziękuję.
- Za ile będziemy w Kolonii? - Za godzinę, o czasie.
Idź to sprawdzić. I miej oczy otwarte.
Dobrze.
Co ty tu robisz?
Słuchaj, Arzenta, ja cały czas byłem przeciw.
To oni, to była ich decyzja! Ja im to odradzałem.
MEDIOLAN, DWA DNI PÓŹNIEJ
Jest 120 apartamentów.
Nie znajdą cię tak szybko.
Będziesz miał czas na ucieczkę.
- Które piętro? - Ostatnie.
- Mógłbym niechcący wypaść. - Przed tym załatwimy te trzy kanalie.
Masz tupet, żeby przyjść tu za mną.
Nie większy od twojego. Montani, z Interpolu.
Nie znoszę zapachu cmentarza, ale w tym przypadku...
To dlaczego nie wyjdziesz?
Współczuję ci. Żal mi twoich bliskich.
Nawet tych, których sam wysłałeś na spotkanie ze stwórcą.
Mówię o tych dwóch znalezionych w Kościele w Pavese.
I tych w pociągu do Hamburga.
Zawsze ta sama historia.
Jeden człowiek zabija drugiego, a motywem jest zemsta.
Wtedy trudno to zatrzymać.
Może powinniśmy cię aresztować...
ale to nie przyniesie efektów.
Wolimy, kiedy wysyłasz te męty dwa metry pod ziemie.
Pierdol się.
Nic cię zastanawia? Jak to, dlaczego jeszcze żyjesz?
Wiedz, że moi ludzie stworzyli sieć ochronną wokół ciebie.
Jesteś całkowicie bezpieczny.
Będę cię chronił... ale przyjmij moją propozycję.
Jeśli się zgodzisz, będziesz żył o wiele dłużej.
Mógłbyś pracować dla Sycylijczyków.
Próbuję tylko podać ci rękę.
Kto tam?
Tony, tu Sandra.
Wejdź.
Dobry wieczór.
Domenico powiedział, gdzie jesteś.
Dzwoniłam rano, ale nikt nie odpowiadał.
Byłem na zewnątrz.
- Rozgość się. - Dziękuję!
- Napijesz się czegoś? - Zostaw, ja zrobię.
Dałaś mi dobry cynk.
Dzięki tobie, usunąłem Caro.
To było ważne.
- Miałaś jakieś kłopoty? - Nie za wiele.
Ale chyba już wiedzą, że to ja dałam ci cynk.
Opuściłam Paryż w samą porę.
Teraz będą szukać również i mnie.
- Wiesz gdzie mogę się ukryć? - Tutaj.
Nie.
Masz już za dużo na głowie.
Przyszłam powiedzieć ci, gdzie znaleźć Gusto i Cutitta.
Chciałam powiedzieć to osobiście.
Gdzie są?
Słyszałem, że jadą do Kopenhagi.
Będą omawiać interesy w Grunwaldzie.
Raczej będą wystraszeni niż zajęci.
Dokąd pójdziesz?
Do hotelu, a potem zobaczymy.
Możesz tu zostać.
Tylko nie afiszuj się za bardzo.
Powiedz, żeby się pośpieszyli, nie jesteśmy na wakacjach.
Szef mówi, że jest zmęczony modlitwą.
Naszego przyjaciela zmęczyła msza.
Zaczekaj.
Szybko dojechaliśmy.
- To tutaj? - Tak. Tędy, proszę.
- Msza nie mogła zaczekać? - Msza nie może czekać.
- Protestant powinien to zrozumieć. - Nie tylko to.
- Musieliśmy uciekać z Mediolanu... - Nikt nie uciekał!
Słuchajcie, jesteśmy tu, aby rozmawiać o Carlu, pamiętasz?
Tak, ale to zaproszenie, daje raczej wygodną odległość
między tobą, a Arzentą. Czy się mylę?
Mylisz się, odległość nie jest przeszkodą.
I uważaj, bo też jesteś na jego liście!
Nie chcę nikogo krytykować, ale nie mogę pojąć...
jak Arzencie udaje się dotąd wymykać?
Policja go chroni przed nami.
Gdziekolwiek się pojawi ma ich ochronę,
a on dla nich sprząta ulice.
Jak widzę, jesteś w impasie.
Skoro się boisz Arzenty, dlaczego się z nim nie dogadasz?
Tak, odkupi żonę i dziecko po okazyjnej cenie.
Tak, i w dobrym stanie.
Mógłbyś zadbać o zdrowie i bezpieczeństwo jego rodziców...
- Nie! ... dla przykładu.
Nikt nie ruszy jego rodziców!
To, co się stało z jego żoną i dzieckiem było błędem.
Nie zrobimy go po raz drugi.
Ty masz swoje metody i my mamy swoje.
Niestety, ale moje metody są niezwykle skuteczne.
- Przestań się kurwa kręcić! - A ty przestań przeklinać!
Panowie!
- Też jesteś przeciw mnie... - Zapomnijmy na chwilę o Arzencie.
Zastanówmy się co zrobić z udziałem Carreya.
Całkowicie się zgadzam.
W końcu po to was tu wezwałem, czyż nie?
Myślę, że to nam pomoże wybrać strategie dla Marsylii.
Chcesz się zaprzyjaźnić z Marokańczykami?
To jedyna droga. Snello ich wszystkiego nauczy.
Tak, dane wskazują, że przychody spadły w Marsylii.
Ale nie chcę zostawiać Arabom rynków przynoszących zyski.
A jeśli nad tym myślisz...
to na mnie nie licz.
Panowie, znajdziemy rozwiązanie, które wszystkich zadowoli.
KOPENHAGA, 3 LUTEGO 1973
Pański paszport.
Najdroższa!
Mam mały prezent dla ciebie!
Nie, co za maszkara!
Masz racje, maszkara, ale wygląd może być mylący.
Wystarczy delikatnie potrzeć...
a spod spodu wyjrzy Rembrandt!
Jesteś cudowny! Dziękuję, kochanie.
A z jakiej okazji, co świętujemy?
Niewielki nabytek do kolekcji, nic wielkiego,
ale myślę, że cię uszczęśliwi.
Rozszerzam swoją działalność...
o...
o terytorium Carreya!
A tak! Lazurowe Wybrzeże.
Sycylijczycy chcą czegoś w zamian?
Jesteś bystra, kochanie. Tak.
Jutro pokażę im zwłoki człowieka, który pozbawiał mnie snu.
Arzenta jest w Kopenhadze?
I oni o tym wiedzą?
Podarunki są najlepsze, kiedy dajesz je z zaskoczenia.
W Kopenhadze jest za dużo dziur,
w których szczur Arzenta może się ukryć.
Nie, proszę, nie odchodź, pomóż mi!
Ten bydlak czeka przy wyjściu. On mnie zabije. To pijak!
Nie jesteś jak inni.
Widziałeś to? Nikt nie kiwnął palcem!
Nie obchodzi ich to!
- Nie jesteś Duńczykiem? - Nie.
Ja też nie, jestem Włoszką.
Co robisz w Kopenhadze?
Proszę, pomóż mi, nie mogę tu zostać.
Dobrze, ubierz się.
Odprowadź mnie do samochodu.
Wilfred to zwyczajny tchórz. Nie zbliży się do mnie...
jeśli mnie z tobą zobaczy.
Alfred, tylko dokładnie.
Grunwald!
Jestem Kopenhadze.
Tak, wiem.
Pozbyłem się Grunwalda.
Potrzebuje przysługi, da radę?
Słuchaj, dostałem kulkę w ramie.
Jestem w parku Churchilla, koło pomnika.
Pośpiesz się.
Czekam.
Przyjechałem tak szybko, jak mogłem.
- Możesz coś na to poradzić? - Tak, znam specjalistę.
Chodźmy.
Gusto i Cutitta nadal żyją.
Nie spodoba im się to, że mi pomagasz.
Nie jestem ich cynglem.
Niech lepiej nie zadzierają ze mną.
Poza tym jestem winien ci przysługę.
Boli? Chodźmy.
Co za niespodziewany zaszczyt.
Witam w moich skromnym klubie.
Powiadasz, skromnym?
I przynosi małe dochody, prawda Deninno?
Nie narzekam. Małej rybie nie potrzeba dużo wody.
To również zależny od dolara.
Takie kluby nie często odwiedzają turyści.
Prawda?
Nie często w nocy.
Jestem szefem drobnego interesu.
Szampana?
Panowie, za ojczyznę, Włochy!
Dość tych wygłupów, Deninno!
Wiemy, że Arzenta jest ranny. A ty wiesz, gdzie on jest.
Jaka jest twoja cena?
Złóż mi ofertę.
Całe szyby w tym miłym miejscu.
I licencję na sprzedaż gorzały w dokach.
Jeszcze się liczymy w tym mieście.
To wszystko?
Co chcesz jeszcze do chuja? Posadę burmistrza?
Lepiej na to przystań, Luca.
Chyba nie myślisz o zajęciu miejsca Grunwalda?
Wybij to sobie z głowy, jasne?
Nie martw się, małe rybki znają swoje miejsce.
A więc, twoja odpowiedź?
Zgoda.
Szyby są dzisiaj drogie.
Arzenta jest poważnie ranny. Opatrzyłem go i wysłałem do domu.
Jest w drodze powrotnej do Mediolanu.
Jak się czujesz?
Dobrze
Z nim przekroczysz granicę bez problemów.
Jest dobrze. Możesz już grać w tenisa.
- Kiedy chcesz odlecieć? - Od razu.
Od razu?
Dobrze, zajmę się wszystkim.
Przewaga jest po twojej stronie.
Ale powinieneś jeszcze zaczekać z wyjazdem do Mediolanu.
Uwierzyli ci?
Nie, ale nie to jest ważne.
Wiedzieli, że to ja wyciągnąłem cię z kłopotów.
Jak to przyjęli?
Nie byli zadowoleni, ale w końcu to przełknęli.
W tym mieście jestem swoim własnym panem.
I nikomu nic nie zawdzięczam.
Gusto i Kutitta chcieli mnie zastraszyć,
ale teraz boją się ciebie, i to mi odpowiada.
Będę mógł trochę zamieszać.
Zamówiłem anyżówkę z wodą. Nie ten syf.
Wiesz, o czym myślę?
Że Arzenta kosztuje nas zbyt wiele.
- Trzeba z tym skończyć. - A więc?
- Czego ty chcesz? - Chcę pokoju.
Pokoju?
Całkowicie już ci odbija.
Arzenta jest zmęczony.
Ten jego pomocnik...
- Domenico Maggio - Tak.
- Ustaw spotkanie z nim. - Nie chcę go widzieć!
Jeśli chcesz leżeć u jego stóp, proszę bardzo.
Ale to nie ma sensu.
Musimy usunąć Arzentę.
Nie ma innego rozwiązania.
MEDIOLAN, 22 LUTEGO.
Może teraz zacznie gadać. Nie mamy za dużo czasu.
Zrozumiałeś? Będziesz mówił, czy mamy cię przysmażyć?
Dobra, zaczyniaj przypalać.
On jest w hotelu "Europa".
Podaj numer pokoju, zasrańcu.
203.
Czego jeszcze chcesz ode mnie?
Jest w środku.
Jest sama, Minor.
Ależ ja cię znam.
Widziałem cię u Rocco Cutitta.
Ty suko!
Więc jesteś Francuską, cipo?
- Co ty tu robisz? - Słyszałaś?
Odpowiadaj!
Będziesz mówić, czy mam cię zdefasonować?
Słyszysz, czarnulo? Gdzie on jest?
Nie przerywaj.
Gdzie on jest?
Przestań się stawiać. Gdzie jest Arzenta?
Ucięli ci język?
Szepnij mi do ucha i Gadzo da ci spokój.
Jeszcze nie wrócił.
Świetnie. Kiedy przyleci?
Nie wiem.
Ma zadzwonić przed przyjściem?
Tak.
Halo?
To on. Poznałem jego głos. Wrócił do Mediolanu.
Kto tam?
Ty kretynie!
Zabieraj dupę stamtąd.
Przestań mnie wkurwiać!
Zamknij usta i otwórz uszy, zostaw wszystko i przyjeżdżaj!
Rozstaw ochronę wokół mojej willi.
Dorwijcie tego skurwysyna... zanim się tu pojawi.
Daj mi go, widzę, że masz dużo pracy.
Chodź.
Bądź grzeczna.
Nie zatrzymuj się, jedź prosto.
Dodaj gazu, jak możesz.
Zmywajmy się stąd, zanim się wścieknie.
Zatrzymaj się na końcu ulicy.
Pobudka, Cutitta!
- Chcę usiąść na chwilę. - Musimy iść. Chodź.
- Co chcesz zrobić? - Szybko się stąd wynieść.
Gusto tego tak nie zostawi.
A ja nie mogę wszystkim się zajmować.
Pojedziemy do moich rodziców na Sycylię.
Tony, twoi rodzice...
jestem dla nich nikim.
Cierpisz z mojego powodu.
Teraz jesteś częścią rodziny.
- Pomogę ci. - Proszę się nie trudzić.
Poradzę sobie.
Połóż wszystko tutaj.
Ja się zajmę twoimi rzeczami.
Zobacz czy się obudził.
Chcę, żebyś czuła się jak w domu.
Tony...
chcę, aby wiedzieli, że nie chcę zajmować czyjegoś miejsca.
Nie martw się, dojdą do siebie.
Twoja obecność jest dla mnie najlepszym lekarstwem.
Już czuję się lepiej.
A co u ciebie?
Dobrze.
Zbiory się udały?
Nie były najgorsze, ale dla mnie były ostatnie.
Tony, powinieneś zaczekać ze sprowadzeniem...
innej kobiety do tego domu.
Spójrz na nią. Pobili ją, bo mi pomagała.
Wybacz mi, staremu.
Przepraszam, mój synu.
To jest mój ojciec.
- Jesteś tu mile widziana. - Dziękuję.
Nie pojadę na jego pogrzeb. Umrę tam z gorąca.
Powinieneś pojechać, co ludzie powiedzą?
Cutitta powinien mnie posłuchać.
Mówiłem mu, żeby to zakończyć,
zatrzymać wojnę, ale nie chciał słuchać.
Teraz postawią na nim krzyż.
Dlaczego nie pochowamy go tu? Nie zgnije za szybko.
Nie! W Palermo zgnije szybciej.
No dobrze, pojadę.
Mógłbyś od razu skontaktować się z Don Mariano.
Nadal chcesz rozejmu z Arzentą?
Tak, nadal.
Nie chcę, by mnie też pochowano.
Leży w trumnie cztery dni, może wybuchnąć w tym upale.
Trumna jest ocynkowana.
Chciałbyś widzieć dwie trumny, zamiast jednej, Luca?
- Jedna, dwie, co za różnica? - Dla ciebie duża.
Możliwe, że ty też chciałeś mojej śmierci.
Postawiłeś na złego konia.
Powinieneś podziękować mi za pomoc Arzencie.
Może ponownie biegać dla ciebie. Tony jest w stajni.
Masz rację. Dziękuję.
Wezwałeś mnie z Kopenhagi, aby powiedzieć dziękuję?
Myślałeś, że zaproszę cię do rodziny?
- Dlaczego nie? - Nigdy.
Ale rodzina Grunwaldów potrzebuje szefa.
To może być stołek dla ciebie.
Mam dla ciebie wiadomość.
Orędzie pokoju.
Od Nicka Gusto? Czego chce ode mnie?
Spotkania w przyjaźni.
On mówi o przyjaźni?
Wiem, co o tym sądzisz.
Ale Gusto ponosi najmniej winy za to, co się stało.
Szczerze sobie porozmawialiśmy,
zanim zgodziłem się na rolę mediatora.
On zgodził się, abyś odszedł, ale nie inni.
- Gusto był szczery, zgódź się. - Jaką mam gwarancję?
Dał słowo, że nikt z jego rodziny nie podniesie na ciebie ręki.
Poza tym, wkrótce ma ślub córki.
Czy taki dzień splamiłby krwią?
Postanowił urządzić ślub tutaj, w Donnalucata.
Honorowymi gośćmi będzie rodzina Arzenty.
Nie ryzykujesz niczego.
Lepiej zabierz broń ze sobą.
Nie będzie mi potrzebna.
Tony, jak możesz im ufać? Nie po tym.
Nie bój się.
Przy okazji, idziesz z nami.
- Nie proś mnie o to. - To nie jest prośba.
Gusto mnie nie zapraszał.
Nie jestem członkiem rodziny.
Jesteś.
Teraz już tak.
Przebierz się.
Już jesteś.
A teraz słowo pisane z Ewangelii św Mateusza:
Uczony w prawie zapytał Jezusa, wystawiając Go na próbę:
"Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe?".
On mu odpowiedział:
"Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem i duszą.
To jest największe i pierwsze przykazanie.
Drugie podobne jest do niego:
Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego".
Tak mówił Pan do swoich uczniów.
Jeśli postanowiliście połączyć się świętym węzłem małżeńskim,
weźcie się za ręce.
I ogłoście przed Bogiem i św. Kościołem wasz związek.
Ja Corrado biorę sobie ciebie Mario za żonę i ślubuję ci
wierność w zdrowiu i w chorobie, w dobrej i złej doli oraz to
że cię nie opuszczę aż do śmierci.
Ja Maria [...]
Przed Bogiem i św. Kościołem ogłaszam wasz związek za zawarty.
I w imię Boże błogosławię go.
Co Bóg złączył, niech człowiek nie waży się rozłączyć.
- Jestem szczęśliwa. - Ja też.
Trochę zapomniałam słów.
Zapraszam wszystkich.
Czekamy w recepcji.
Przepraszam mamo.
Luca!
Napisy i synchronizacja: Stil